Old Tamil Poetry

Translations of Tamil Poetic works that span 2000 years

Archive for the month “March, 2016”

Puranaanooru – 189

For one who rules this ocean bound world
unrivaled under his royal standard,
and the illiterate, who tracks wild game
day and night without a moment’s sleep,
serving size is one, clothes are but two;
everything else is equal too;
purpose of wealth is to share;
if savored alone, much is lost.

தெண் கடல் வளாகம் பொதுமை இன்றி
வெண் குடை நிழற்றிய ஒருமையோர்க்கும்,
நடு நாள் யாமத்தும் பகலும் துஞ்சான்
கடு மாப் பார்க்கும் கல்லா ஒருவற்கும்,
உண்பது நாழி; உடுப்பவை இரண்டே;
பிறவும் எல்லாம் ஓர் ஒக்குமே;
செல்வத்துப் பயனே ஈதல்;
துய்ப்பேம் எனினே, தப்புந பலவே.

This poem is written by Nakkeeeranar, son of Madurai Kanakkayanaar (மதுரை கணக்காயணார் மகன் நக்கீரனார்). White Parasol (umbrella) was one of the royal attributes of an emperor. I have taken the liberty to change it to Royal standard as it is easier to understand in English.

Whether one is an emperor of this world or an illiterate hunter, they are awake at all times in search of wealth. Their needs too are same – they can eat only one portion of food and wear only two pieces of clothes. All their activities (eating, sleeping, procreation) in life are similar too.

So when one has more than what he needs, he has to share it with the world. That is the purpose of wealth. Instead if one hoards wealth and savors it alone, he loses his good karma and the joy of being just.

 

Puranaanooru – 121

Hearing of a patron’s place, from all four
directions will come, the needy horde;
doling out generously is easier,
but to rank them is difficult; Mighty ruler!
since you know that best,
avoid ‘all are equal’ view, among poets!

ஒரு திசை ஒருவனை உள்ளி, நால் திசைப்
பலரும் வருவர், பரிசில் மாக்கள்;
வரிசை அறிதலோ அரிதே; பெரிதும்
ஈதல் எளிதே; மா வண் தோன்றல்!
அது நற்கு அறிந்தனைஆயின்,
பொது நோக்கு ஒழிமதி, புலவர் மாட்டே!

Another poem from Kapilar. He goes to the court of Malayaman Thirumudik Kari, a small ruler. Kari treats Kapilar as yet another poet who has come to court in search of gifts. Kapilar is offended. So he tells Kari, it is easy for one to be philanthropic and dole out gifts. But it is difficult to rank people who crowd the benefactor. So don’t treat all poets as same, some are superior to others.

You can call this elitism in Sangam era 🙂

Kamba Ramayanam – 516

As their desirous gaze bound them
like a rope and drew their hearts close,
He, armed with a bow, and She, with sword like eyes,
entered into each other’s heart.

பருகிய நோக்கு எனும் பாசத்தால் பிணித்து,
ஒருவரை ஒருவர் தம் உள்ளம் ஈர்த்தலால்,
வரி சிலை அண்ணலும் வாள் கண் நங்கையும்
இருவரும் மாறிப் புக்கு இதயம் எய்தினார்.

From Kamba Ramayanam, where Rama and Sita meet for the first time as Rama enters Mithilai. Sita is standing in the balcony while Rama is walking along the streets. They both look at each other and it is love at first sight. This is Kamban’s invention as the original Valmiki Ramayana doesn’t have this sequence.  Kamban is a master of metaphors and similes. Desirous gaze is a rope that binds them both and pulls their heart closer. Hence both of them enter each other’s heart. Sita’s eyes are sharp and shapely like a sword. Rama carries a bow, so each of them is armed.

 

Puranaanooru – 248

Pitiable are small white water lilies!
When I was young, they adorned me;
now that my prosperous husband is dead,
their seeds have become food
I eat in this wretched daybreak.

அளியதாமே, சிறு வெள் ஆம்பல்!
இளையமாகத் தழை ஆயினவே;
இனியே, பெரு வளக் கொழுநன் மாய்ந்தென, பொழுது மறுத்து,
இன்னா வைகல் உண்ணும்
அல்லிப் படூஉம் புல் ஆயினவே.

This is a poem about the sadness of a widow. It was the practice in that era for a widow to eschew foods that incite passion and eat bland food. The lily flower seeds were cooked like grain and eaten. Also she has to eat early in the morning. So she feels wretched for herself, but transfers that to the lily flower. The lily flower which adorned her when she was young is now used as her food. Poor lily flowers. They were her companions when she was happy and now when she is sad too. She transfers her self pity to the lilies.

Kalingathup Parani – 30

On budding bosom where pearl necklace rests,
Women who wear your entwined lover’s
teeth marks like a coral necklace,
Open your adorned doors.

முத்து வடஞ்சேர் முகிழ்முலைமேல்
முயங்குங் கொழுநர் மணிச்செவ்வாய்
வைத்த பவள வடம்புனைவீர்
மணிப்பொற் கபாடம் திறமினோ.

Kalingathup Parani 30. The poet calls for women,resting after a night of passion, to open their doors to hear the valor of their chief.

Kaliththokai – 37

You, of lined eyes like blue lily in a pond! listen: A man,
with a great bow tied to his shoulder, came here
as if tracking foot marks of a mighty elephant;
looked at me, showed his face, but went away
without expressing his love, for many a day;
I lost sleep, cried and was afflicted
with sorrow on his behalf; he’s meek,
won’t look into my eyes and speak;
I’m a girl, how can I speak out; Afraid
that this might not go beyond mere gazing,
as my shoulders wasted away, I gathered my courage
and did a shameless thing one day: My friend!
I waited on the swing next to the millet field
where we chase away parrots, and when he came,
asked him, “Sir, push my swing a little”;
saying “fine, girl!” he pushed the swing;
pretending to lose my grip, I fell on his chest;
Thinking it was real, he rushed to hold me tight;
I lay still as if I had fainted;
If only I had opened my eyes to rise,
he would’ve moved away from me in a trice,
saying “comely lass, go home”,
for such a gentleman is he.

கய மலர் உண்கண்ணாய்! காணாய்: ஒருவன்
வய மான் அடித் தேர்வான் போல, தொடை மாண்ட
கண்ணியன் வில்லன், வரும்; என்னை நோக்குபு,
முன்னத்தின் காட்டுதல் அல்லது, தான் உற்ற
நோய் உரைக்கல்லான் பெயரும்மன், பல் நாளும்;
பாயல் பெறேஎன், படர் கூர்ந்து, அவன்வயின்
சேயேன்மன் யானும் துயர் உழப்பேன்; ஆயிடைக்
கண் நின்று கூறுதல் ஆற்றான், அவனாயின்;
பெண் அன்று, உரைத்தல், நமக்காயின்; ‘இன்னதூஉம்
காணான் கழிதலும் உண்டு’ என்று, ஒரு நாள், என்
தோள் நெகிழ்பு உற்ற துயரால் துணிதந்து, ஓர்
நாண் இன்மை செய்தேன்: நறுநுதால்! ஏனல்
இனக் கிளி யாம் கடிந்து ஓம்பும் புனத்து அயல்,
ஊசல் ஊர்ந்து ஆட, ஒரு ஞான்று வந்தானை,
‘ஐய! சிறிது என்னை ஊக்கி’ எனக் கூற,
‘தையால்! நன்று! என்று அவன் ஊக்க, கை நெகிழ்பு
பொய்யாக வீழ்ந்தேன், அவன் மார்பின்; வாயாச் செத்து,
ஒய்யென ஆங்கே எடுத்தனன் கொண்டான்; மேல்
மெய் அறியாதேன் போல் கிடந்தேன்மன்; ஆயிடை
மெய் அறிந்து ஏற்று எழுவேனாயின், மற்று ஒய்யென,
‘ஒண்குழாய்! செல்க’ எனக் கூறி விடும் பண்பின்
அங்கண் உடையன் அவன்

Kaliththokai Poem no.37. Written by Poet Kapilar. This is a remarkable poem, capturing a romantic interlude in life. The girl belongs to the farming community. The man is  a hunter who comes often pretending to track wild game, but the real reason is to see her. She too knows that he has fallen in love with her. But he doesn’t have the courage to make the first move. She realizes that he will never speak out. So she takes things into her hands and one day asks him to push her swing. As he pushes, she pretends to have lost her grip and falls on his chest. He thinks it is real and holds her tight. She doesn’t want to leave his hug, so she acts as if she has fainted. While narrating this to her friend, she is quick to absolve him of any blame. She says if only I had opened my eyes and tried to rise, he immediately would have moved away from me. He is such a gentleman.

Kapilar is a remarkable poet. Out of the 2381 Sangam poems available today, he has written 235, that is almost 10% of the extant poems. Most of his poems are in Kurinchi Thinai (குறிஞ்சித் திணை) – the mountainous landscape. The leitmotif of this landscape is making love.

Naaladiyaar – 30

Born uncalled for, becoming kin at home,
humans then discard their body to loved ones
and simply leave -like a bird flying away
leaving its nest empty.

கேளாதே வந்து, கிளைகளாய் இல் தோன்றி,
வாளாதே போவரால், மாந்தர்கள்-வாளாதே.
சேக்கை மரன் ஒழியச் சேண் நீங்கு புள் போல,
யாக்கை தமர்க்கு ஒழிய நீத்து.

Another poem on impermanence of life. The metaphor, equating lifeless body to an empty nest, is used  often in Tamil literature.

Kaliththokai – 51

You with shining bangles! listen – the brat
who kicks and destroys the sand castles we built,
pulls the flowers in our braids, runs away
with the ball we play, came one day
when I was with my mom and called “Oh, those at home,
I am thirsty, can you give me water”;
Mom said, “You jeweled girl, take a pitcher
of water and give it to him”,  I went
unaware of his intention; he took my
forearms adorned with bangles and squeezed them;
I screeched in pain, “Amma, see what he’s doing”,
Mother rushed to the entrance, but I lied
“he is suffering from hiccups”; as my mom
thumped his back, he looked at me
from the corner of his eye and smiled, that rascal!

சுடர் தொடீஇ! கேளாய் – தெருவில் நாம் ஆடும்
மணல் சிற்றில் காலின் சிதையா, அடைச்சிய
கோதை பரிந்து, வரிப் பந்து கொண்டு ஓடி ,
நோதக்க செய்யும் சிறு பட்டி, மேல் ஓர் நாள்,
அன்னையும் யானும் இருந்தேமா, ‘இல்லிரே!
உண்ணு நீர் வேட்டேன்’ என வந்தாற்கு, அன்னை
‘அடர் பொன் சிரகத்தால் வாக்கிச், சுடர் இழாய்!
உண்ணு நீர் ஊட்டி வா’ என்றாள்; என, யானும்
தன்னை அறியாது சென்றேன்; மற்று, என்னை
வளை முன்கை பற்றி நலியத், தெருமந்திட்டு,
‘அன்னாய்! இவன் ஒருவன் செய்தது காண்!’ என்றேனா,
அன்னை அலறிப் படர்தர, தன்னை யான்,
‘உண்ணு நீர் விக்கினான்’ என்றேனா, அன்னையும்
தன்னைப் புறம்பு அழித்து நீவ, மற்று என்னைக்
கடைக் கண்ணால் கொல்வான் போல் நோக்கி, நகை கூட்டம்
செய்தான், அக் கள்வன் மகன்!

This is one of the popular poems in Kaliththokai. A vignette of life captured in a poem.

Kambaramayanam – Foreword

If kids draw asymmetric rooms and stages
in sand, will artisans be angered?
My unwise, muddled poetry,
learned scholars, will it anger you?

அறையும் ஆடு அரங்கும் மடப் பிள்ளைகள்
தறையில் கீறிடில் தச்சரும் காய்வரோ?
இறையும் ஞானம் இலாத என் புன் கவி
முறையின் நூல் உணர்ந்தாரும் முனிவரோ?

Kambaramayanam foreword. Humility (அவையடக்கம்) was a standard part in epics. Kamban being  kamban, makes even that a beautiful poem.

Thirukkural – 483

Is there anything impossible for the skillful,
who reckons and acts in time.

அரு வினை என்ப உளவோ-கருவியான்
காலம் அறிந்து செயின்.

Post Navigation